به قبيله خود باز نگردند ، اين امر ، بر پدران آن دخترها سخت گران آمد و مايه شماتت و سرزنش آنها گرديد ، تا آنجا كه بعضى سوگند ياد كردند كه هر گاه در آينده دخترى نصيبشان شود او را با دست خود نابود كنند تا بدست دشمن نيفتند ! . خوب ملاحظه مىكنيد كه وحشتناكترين جنايات زير پوشش دروغين دفاع از ناموس و حفظ شرافت و حيثيت خانواده انجام مىگرفت ، و عاقبت اين بدعت زشت و ننگين مورد استقبال گروهى واقع شد ، و مساله « وئاد » ( زنده بگور كردن دختران ) يكى از رسوم جاهليت شد و همانست كه قرآن شديدا آن را محكوم ساخته و مىگويد وَإِذَا الْمَوْؤُدَةُ سُئِلَتْ بِأَيِّ ذَنْبٍ قُتِلَتْ : « در قيامت در باره دختران زنده بگور شده سؤال مىشود كه به چه گناهى آنها كشته شدند ؟ » ( تكوير - 9 ) . اين احتمال نيز وجود دارد كه توليد كننده بودن پسران ، و مصرف كننده بودن دختران ، در آن جوامع ، نيز به اين جنايت كمك كرده باشد ، زيرا پسر براى آنها ، سرمايه بزرگى محسوب مىشد كه در غارتگريها و نگهدارى شتران و مانند آن از وجودش استفاده مىكردند ، در حالى كه دختران چنين نبودند . از سوى ديگر وجود جنگها و نزاعهاى دائمى قبيلگى ميان آنها سبب فقدان سريع مردان و پسران جنگجو مىشد و طبعا تناسب و تعادل ميان تعداد دختران و پسران به هم مىخورد ، و تا آنجا وجود پسران عزيز شده بود كه تولد يك پسر ، مايه مباهات بود و تولد يك دختر ، مايه ناراحتى و رنج يك خانواده ! . اين امر تا آنجا رسيد كه به گفته بعضى از مفسران ، به محض اينكه حالت وضع حمل به زن دست مىداد شوهر ، از خانه متوارى مىگشت ، مبادا دخترى براى او بياورد و او در خانه باشد ! سپس اگر به او خبر مىدادند ، مولود پسر است ، با خوشحالى و هيجان وصفناپذيرى به خانه باز مىگشت ، اما واى اگر به او